ÖĞRETMEN
 
 Yok diye bu fâninin ne şöhreti, ne şanı,
 Hakir görme arkadaş karşındaki insanı!
 Kalbi meslek aşkıyla tutuşur, yanar onun,
 Başta Atam adını sevgiyle anar onun!
 
 Kararmış gönüllerin odur nuru, ışığı,
 Odur yurdun, milletin gerçek dostu, aşığı.
 İstemez o kimseden ne mükâfat, ne heykel,
 Saygı ile analım bu fâniyi biz de gel.
 
 Enginlerde gezer o, sanma ki ufku dardır,
 "Cemâl-i Mutlak" gibi neye baksan o vardır,
 Onu arar, bulursun tarihin sesinde,
 Bir his gibi o vardır ıtrînin bestesinde.
 
 Ondan birer parçadır şu mimar, heykeltıraş,
 Geçme sakın önünden, ardından dağları aş.
 Öğretmenin nefesi değildir zehirli sam,
 Söyle kimin eseri şu müzisyen, şu ressam?
 
 Çatlayan dudaklara o verir bir yudum su,
 Ondan kuvvet, haz alır bir Fatihin ordusu.
 Ondan ders görmedi mi şu subaylar, şu erler?
 Söyle kimin eseri kazanılan zaferler?
 
 Parıldar gözlerinde ülküsünün ateşi,
 Onun geniş ufkundan doğar zafer güneşi.
 Sordun mu bu fâninin yüreği neye kanar?
 Odur her an şaire ilham veren gür pınar.
 
 Başında sevgi, iyilik, fazilet yeli eser,
 Onundur seyrettiğin "ÇOCUK" adlı şaheser.
 Ne söylesem, ne yazsam anlatamam onu ben;
 Yaratmakta Tanrıdan sonra gelir öğretmen.
 
 Savaş olur, ölüme göz kırpmadan atılır,
 Devrim olur, safına inanarak katılır.
 Varlığını harcar o Türklük için her zaman,
 Kimi "bedbaht" der ona, kimi "adsız kahraman".
 
 Cemal Oğuz ÖCAL
 
 *****************
 
 ÖĞRETMENE MEKTUP
 
 Bir dünya kurmuştuk belki
 Dört köşe bir oda içinde biz,
 En güzel anılarımızı orada yazmıştık defterlerimize,
 Hayatta en hakiki mürşidin
 ilim ve fen olduğunu sizden öğrenmiştik ilk önce,
 Sıralarca dizilip
 sürelerce sizi dinleyişimizde bir maksadımız vardı elbet,
 Biz bilmiyorduk belki..
 
 Adınızı pek söyleyemedim ama
 Öğretmenim demek daha hoş geliyordu
 öğretmenim
 garip şimdi
 belki dediğim maksatlarımızı,
 Yavaş yavaş anlamaya başladım belki.
 Öğretmenim dediğim sırdaşım,
 Kimi zaman arkadaşım ve senelerce
 Konuştuğum, yazdığım
 ya da okuduğum her yazıda
 Her adımımda varolduğumu anımsadığım
 öğretmenim.
 
 Sizden öğrendim kitap okumayı ,
 Yazmayı sizden öğrendim,
 Sizden öğrendim işte belki dediğim maksatlarımı
 yaşamayı.
 İlk önce okuduğum kitapla
 son yazdığım şiir arasında kalan zamanımda
 İnsan olmayı.
 
 Türk olup, Türk yaşamayı,
 Atatürk olup, hür yaşatmayı
 Gülmeyi, ağlamayı belki yine evlat olmayı,
 Öğrenmeyi ve öğretmeyi sizden öğrendim.
 
 Hayata en güzel objektiflerden bakıyorum,
 Bu arada objektif demeyi de öğrendim öğretmenim.
 Okuyabilme arzusuyla çıktığımız bu yolda
 Seçim haklarımızı saydığınız o günlerimizde
 Hala belki diye takıldığımız kelimecikleri
 Öğrenmeye çalışmayı bıraktım artık.
 
 Elime bir kağıt geçtiğinde karalamak yırtmak yerine
 her boşluğuna bir harf yazmayı hevesle istemenin
 Hangi belkilerimize ışık tutacağını sonradan öğrenecektik işte.
 Öğrenebildik öğretmenim
 
 Okul yokuşunu çıkarken
 ardımızdan gelen yorgun nefesi
 Yıllar sonra ensemde hissettiğimde
 Gözlerimdeki ince bir ıslaklığın sebebini.
 
 Ya da her zilin çalışında
 ısrarla cümlelerinizi bitirmeye çalışırken
 Müsaade etmenizi beklemeden tenefüse
 çıkmaya çalışan öğrencilere
 Umutsuzca bakarken gözlerinizde beliren ifadeyi.
 
 Ve her seferinde yağmurda ıslanırken kafamın üstünde
 Beliren şefkat unsuru şemsiyenizin
 Üzerime düşmesini engellediğiniz
 yağmur damlalarından birinin
 yıllar sonra üzerine düşeceği bir öğrenciye
 şemsiye tutabileceğimizi öğrendik.
 
 Ve yine yıllar sonra
 İki öğrencimle otururken kulağını çınlattığımız
 Siz saygıdeğer öğretmenlerimizin
 Belkilerimiz ve maksatlarımızı
 Bize öğrettiğinizi öğretmeyi öğrendik.
 
 Evet, okutmayı seçtim öğretmenim.
 Taa ki benim için de şiir yazan
 Bir öğrencim oluncaya kadar,
 Taa ki o şiiri yazacak bir öğrenci yetiştirinceye kadar..
 
 Temelini attığınız binayım ben,
 Özlemini kurduğumuz geleceğimiz benim.
 Cumhuriyeti kuran ellerden,
 Yaşatacak ellere kadar elleriniz benim.
 Yaşamaya dair maksadım , sevincimdiniz belki
 Ellerinizden öpüyorum, öğretmenim
 Ellerinizden öpüyorum.
 
 Kerim YILMAZER
 
 *****************
 
 ÖĞRETMENİM
 
 
 Ben bir gülüm, sen bahçıvan;
 Çok açarsam, eser senin,
 Mis kokarsam, eser senin.
 Ama bir de soldurursan,
 Günah senin, günah senin,
 
 Ben tohumum, çiftçi sensin,
 Çok sularsan, ürün senin,
 Bol olursam, verim senin.
 Ama bir de çürütürsen;
 Hata senin, hata senin,
 
 Ben elmasım, sarraf sensin;
 Pırlantaysam, emek senin,
 Parlıyorsam, yaldız senin.
 Ama bir de parçalarsan,
 Kırık senin, kırık senin,
 
 Ben boş defter, kalem sensin;
 Doğru yazsan, yarın senin,
 Güzel yazsan, ikbal senin.
 Ama bir de karalarsan;
 Vicdan senin, vicdan senin,
 
 Ben öğrenci, sen öğretmen;
 Barışırsam, hüner senin,
 Kazanırsam, zafer senin.
 Ama bir de kaybedersem;
 Yok diyecek başka sözüm,
 Yorum senin, yorum senin,
 
 Hatice KÜLTÜR
 
 ****************
 
 ÖĞRETMENLER GÜNÜ
 
 Bir gün sizleri anlatmaya yetmez,
 Sizin sevginiz asırlarca geçmez,
 Hayatım sayfa sayfa eseriniz,
 Nasıl unuturuz anıları biz.
 
 
 Öğretmenim gününüz kutlu olsun,
 Öğrendikçe bu millet mutlu olsun,
 Defter, kitap, kalemler neye yarar,
 Siz olmazsanız yetişmez dimağlar.
 
 
 O zaman; devlet millet seni anar,
 Çünkü her makamda bir öğrencin var.
 Cumhurbaşkanı senin talebendir,
 Başbakan hesabı senden öğrenir.
 
 
 Yıllar geçmiş bir zat elinizi öper,
 Ben Milli Eğitim Bakanıyım der.
 Sizleri yazarken titrer ellerim,
 Sanki gene imtihanda gibiyim.
 
 
 Hatalı yazdıysam özür dilerim,
 Satırlarda sınırlanmaz bu sevgim.
 24 Kasım sonbahara rastlar,
 Yapraklar döküldükçe sevginiz artar.
 
 
 Gönlünüz ikinci baharı yaşar,
 Tarih böyle mutlu günlerde dolar.
 Öğretmenim, gününüz kutlu olsun,
 Öğrendikçe bu millet mutlu olsun...
 
 Muhittin YEGÜL